Zuur- en brandbare kasten: hoe u ze veilig kunt kiezen, ventileren en opslaan

Loop bijna elk laboratorium binnen en je zult ze een paar meter uit elkaar zien staan: een zware stalen kist met oplosmiddelflessen en een lichtere kast in wit of grijs met daarin zuren. Ze lijken op neven. Ze gedragen zich in niets hetzelfde.

In de laboratoria die we inrichten, blijven dezelfde twee fouten opduiken. Een fles zoutzuur gaat in een stalen brandbare kast en de binnenkant begint binnen enkele maanden te roesten. Een blikje aceton belandt in een corrosieve kast van polypropyleen zonder enige brandwerendheid. Beide zijn gemakkelijk te voorkomen, en beide komen neer op één vraag: waarvoor is dit kabinet eigenlijk gebouwd?

Twee kabinetten, twee verschillende vijanden

Er bestaat een opslagkast voor brandbare vloeistoffen om een brand te vertragen. Het is meestal dubbelwandig staal met een isolerende luchtspleet, zelfsluitende en zelfvergrendelende deuren, een vloeistofdichte dorpel om gemorst materiaal op te vangen en een aardingspunt zodat statische elektriciteit geen damp kan doen ontbranden terwijl u giet. Normen zoals NFPA 30 en OSHA 29 CFR 1910.106 geven vorm aan die constructie, en ze gaan ervan uit dat de inhoud organische oplosmiddelen zijn in plaats van minerale zuren.

Een corrosieve opbergkast is gebouwd om de chemie te overleven. De dreiging hier is niet vlam maar damp. Zoutzuur-, salpeterzuur-, zwavelzuur- en azijnzuurdampen tasten zacht staal, lasnaden, scharnieren en zelfs gebakken emailleafwerkingen aan. Zodra een scharnier of een naad roest, sluit de deur niet meer goed af en stopt de kast stilletjes met zijn werk.

Er is een scherpere reden om de twee uit elkaar te houden. Salpeterzuur is een oxidatiemiddel. Als het lekt in een kast vol organische oplosmiddelen, komen brandstof en oxidatiemiddel samen in een afgesloten ruimte, en geen enkele brandclassificatie is ontworpen om dat te overleven.

Materialen en constructie

De meeste zuurkasten die wij leveren zijn opgebouwd uit polypropyleen of polyethyleen. Beiden laten de gebruikelijke minerale zuren achterwege, ze kunnen niet roesten en ze kunnen worden gelast of gegoten tot een lichaam met heel weinig plekken waar vloeistof zich kan verbergen. Staal blijft het verstandige antwoord voor brandbare vloeistoffen, waarbij het de taak is om hitte te weerstaan ​​in plaats van chemie.

Laboratorium PP geventileerde reagenskast en vatkast Voor de opslag van corrosieve zuren biedt deze polypropyleen kast onafhankelijke ventilatie, een gelaste constructie en verplaatsbare planken met morspreventieranden. Bekijk Product →

Als je offertes vergelijkt, zijn de verschillen die er toe doen structureel. De onderstaande tabel vat ze samen.

Normen, labels en claims die de moeite waard zijn om te verifiëren

Vraag leveranciers om documenten in plaats van om bijvoeglijke naamwoorden. Voor kasten voor brandbare vloeistoffen liggen de referenties redelijk vast. Voor corrosieve kasten bestaat er niet één mondiale brandnorm, dus het bewijs dat u nodig heeft is anders: gegevens over chemische resistentie, een duidelijke opgave van de bouwmaterialen en een ventilatieplan dat aansluit bij de zuren die u daadwerkelijk opslaat.

• OSHA 29 CFR 1910.106(d)(3): niet meer dan 60 gallons klasse I- of klasse II-vloeistoffen, of 120 gallons klasse III-vloeistoffen, in één enkele goedgekeurde kast.
• NFPA 30: kastontwerp, etikettering en de algemene verwachting dat ventilatieopeningen verstopt blijven tenzij een codefunctionaris anders zegt.
• Goedkeuring door derden zoals FM Approvals 6050, vaak aangevraagd voor kasten voor brandbare vloeistoffen.
• EN 14470-1 brandwerendheidsclassificaties, vermeld als Type 15, 30, 60 of 90, voor projecten gespecificeerd volgens Europese normen.
• Voor zuren: gedocumenteerde weerstand van de carrosserie, scharnieren, sluitingen en planksteunen tegen de specifieke chemicaliën in uw inventaris.

Wanneer een zuurkabinet moet ademen

Ventilatie is waar zuuropslag en brandbare opslag het meest uiteenlopen. Omdat het gevaar in een corrosieve kast zich in de lucht verspreidt, zuigen de meeste laboratoria dit gevaar voortdurend af. Het kanaal moet corrosiebestendig zijn, normaal gesproken van polypropyleen, en moet naar een nuttige plek leiden in plaats van rechtstreeks uit de muur.

Als het om salpeter-, zoutzuur- of perchloorzuurdamp gaat, is een natte wasser aan het eind van de lijn de gebruikelijke oplossing. Zure gassen lossen op in de wasvloeistof en worden geneutraliseerd voordat de lucht vrijkomt. Voor een breder beeld van hoe de uitlaatketen in elkaar past, onze opmerkingen over waarom laboratoriumafvalgasbehandelingsapparatuur essentieel is voor laboratoria zijn een nuttig uitgangspunt.

Natte scrubbertoren voor zure en wateroplosbare uitlaatgassen Voor de uitlaat van zure dampen neutraliseert en absorbeert deze wastoren wateroplosbare verontreinigende stoffen, met PP-, roestvrijstalen- of glasvezelconstructieopties. Bekijk Product →

Brandbare kasten volgen de tegenovergestelde benadering. Omdat hun brandclassificatie afhangt van het feit dat ze afgedicht blijven, blijven ventilatieopeningen normaal gesproken gesloten en moet elke beslissing over uitlaatgassen worden genomen in overleg met de brandcodefunctionaris en niet uit gewoonte.

Omgaan met dampen van oplosmiddelen rond opslag

Oplosmiddelen verdwijnen niet wanneer een kastdeur sluit. Elke keer dat er op de bank een fles wordt geopend, komt er een beetje damp in de kamerlucht terecht, en in een druk voorbereidingslaboratorium lopen die kleine hoeveelheden op. Het grootste deel van die belasting wordt opgevangen door zuurkasten, snorkelafzuiging of algemene afzuiging, maar de laatste behandelingsfase verdient nog steeds aandacht.

Als uw uitlaat al met oplosmiddelen beladen lucht bevat, is een adsorptiekast met actieve kool een gebruikelijke laatste stap. Damp gaat door een bed van actieve kool, organische moleculen blijven aan het oppervlak plakken en de gereinigde lucht gaat verder naar de ventilator. Het bed heeft een beperkte levensduur, dus plan de vervanging op basis van uw verbruik van oplosmiddelen in plaats van te wachten tot er een geur verschijnt.

Actieve kooladsorptiebox voor organisch afvalgas Voor met oplosmiddelen beladen uitlaatgassen richt deze koolstofadsorptiebox zich op organische dampen en geuren, met behuizingsopties van PP, roestvrij staal of glasvezel. Bekijk Product →

Plaatsing, segregatie en dagelijkse gewoonten

Waar een kast staat, is bijna net zo belangrijk als hoe deze is gebouwd. Een paar regels die later problemen besparen:

• Houd zuren beneden schouderhoogte en nooit boven een gootsteen, zodat gemorst materiaal niet op u terecht kan komen.
• Bewaar salpeterzuur gescheiden van azijnzuur, organische oplosmiddelen en brandbaar materiaal.
• Scheid zuren van basen en oxidatiemiddelen van alles waarmee ze kunnen reageren.
• Houd kasten uit de buurt van uitgangsroutes en uit de buurt van direct zonlicht, verwarmingstoestellen en andere ontstekingsbronnen.
• Veranker hoge of vrijstaande eenheden en laat de deuren gesloten, behalve tijdens het laden en lossen.
• Noteer de datum waarop elke container wordt geopend en houd de werkvolumes zo klein als de wetenschap toelaat.

Een praktische selectiechecklist

1. Noteer alle zuren, basen, oxidatiemiddelen en oplosmiddelen die u opslaat, met voor elk de grootste containergrootte.
2. Sorteer die lijst op gevarenklasse voordat u een catalogus opent.
3. Maak elke kast zo groot dat de opvangbak de inhoud van de grootste afzonderlijke container bevat.
4. Bepaal of de kast actieve ventilatie nodig heeft, en zo ja, waar de uitlaat naartoe moet.
5. Stem het materiaal af op de chemie: polypropyleen voor zuren, staal voor oplosmiddelen.
6. Vraag schriftelijk om goedkeuringsdocumenten, chemische bestendigheidsgegevens en garantievoorwaarden.
7. Kies een locatie waar incompatibele chemicaliën uit elkaar worden gehouden en vluchtroutes vrij zijn.
8. Plan voor groei, want laboratoriumvoorraden krimpen zelden.

Onderhoud dat een kabinet eerlijk houdt

Van een kast die nooit wordt geïnspecteerd, wordt slechts aangenomen dat hij werkt. Tien minuten per maand is meestal voldoende:

• Kijk binnenin naar roestvlekken, verkleurde plekken, zachte plekken of zoute aanslag bij scharnieren en naden.
• Veeg de planken en de opvangbak schoon en verwijder alles wat niet is geëtiketteerd.
• Controleer of zelfsluitende deuren nog steeds zelfstandig vergrendelen.
• Controleer of de luchtstroomindicatoren op geventileerde kasten normaal zijn.
• Controleer de chemische compatibiliteit opnieuw telkens wanneer een nieuw product op de inventaris komt.

Als een metalen kast putjes vertoont of de deur niet meer afsluit, is vervanging het eerlijke antwoord in plaats van nog een verflaag.

Kiezen tussen een zuurkast en een brandbare kast is eigenlijk een kwestie van waartegen elke kast u beschermt. Zuren hebben chemische resistentie en schone uitlaatgassen nodig. Oplosmiddelen hebben insluiting nodig en een brandwerendheid die intact blijft. Zorg ervoor dat deze twee dingen goed zijn en de meeste resterende beslissingen vallen op hun plaats.

Wilt u een second opinion over een stallingsindeling, een uitlaatroute of een specificatie die een leverancier heeft teruggestuurd? ons team praat er graag over voordat je je ergens toe verbindt.